Het wetsvoorstel introduceert een uurtariefgrens van € 36 (prijspeil 2025), die per 1 januari 2026 op € 38 ligt en daarna twee keer per jaar wordt geïndexeerd. Werkt iemand voor dat bedrag of minder, dan wordt verondersteld dat er sprake is van een arbeidsovereenkomst als de werkende daar een beroep op doet. Dit geldt niet bij werkzaamheden voor particuliere opdrachtgevers. Het rechtsvermoeden is weerlegbaar: opdrachtgevers kunnen aantonen dat geen sprake is van een arbeidsovereenkomst, bijvoorbeeld door het ontbreken van een gezagsverhouding.
Hoe wordt het uurtarief berekend?
De wet schrijft een specifieke berekening voor. Het uurtarief wordt bepaald door de vergoeding voor de arbeid te verminderen met direct aan de opdracht toe te rekenen kosten, gedeeld door het aantal direct aan de opdracht toe te rekenen uren.
Directe kosten zijn bijvoorbeeld materiaalkosten, specifieke werkruimtes en ingehuurde derden voor die opdracht. Algemene kosten, zoals administratie, verzekeringen, vervoer, scholing en middelen die voor meerdere opdrachten worden gebruikt, tellen niet als directe kosten mee.
Dat geldt ook voor de uren: alleen tijd die direct aan de opdracht is besteed telt mee, zoals voorbereiding en uitvoering. Tijd voor acquisitie, administratie of reizen naar huis telt niet mee. Deze systematiek kan ertoe leiden dat het ‘effectieve’ uurtarief lager uitkomt dan het afgesproken tarief.
Geen vast uurtarief
Is er geen uurtarief afgesproken, maar bijvoorbeeld een totaalprijs of stukprijs, dan moet de werkende aannemelijk maken hoeveel uren bij de opdracht horen. Alleen zo kan worden vastgesteld of de tariefgrens wordt overschreden.
Voor TLN-leden is het belangrijk om contracten, tariefafspraken en kostentoerekening goed te bekijken. Houd rekening met de nieuwe berekeningswijze en mogelijke herkwalificatie van arbeidsrelaties. Volg onze verdere berichtgeving over de exacte invoeringsdatum en uitwerking van de wet.
